مرغ مینا

ما بر لبه ایستاده ایم، بر لبه همه چیز. این چیزی است که مدت ها می شود که به آن رسیده ام. بر لبه خوشبختی، شادی، و حتی سلامت روان و یا بر لبه دموکراسی، امید به آینده ای بهتر برای این کشور، مشارکت سیاسی و اجتماعی و ... . بر لبه ایستادن، هیجان خودش را دارد، تو برای مثال در حالی که چشم انداز رو به رویت دشت وسیع جنبش های اجتماعی، بخصوص جنبش موفق و گسترده زنان است، می دانی اگر یک قدم جا به جا شوی، از پشت سقوط کرده ای در یک پرتگاه چهار هزار پایی سیاه که ملغمه ای است از احساس سرکوب، خستگی ها و ناامیدی های یک کشور. بخاطر همین هم فاصله بین سلامت روان داشتن تا نداشتن تا سقوط کردن حتی در خودآزاری های اغراق شده، یک قدم است.

پی نوشت: خوب نبودم آن موقع ها، الآن خوبم. شاید حتی بهتر از همیشه.

خوب نیستم. به چند زبان زنده دنیا بگویم تا دوستان و آشنایان و نزدیکان و رفقا و ... باورشان شود؟ تا خیالشان جمع شود و بگذارند همین طوری که دارم روزهایم را کشان کشان طی می کنم، طی کنم.

صبح باران آمده و من خواب بوده ام. یعنی صدایش را هم شنیدم که می بارید، اما خوابم برد دوباره. حالا غمگینم، مثل کسی که واقعه ای را از دست داده باشد که حتی زندگی اش به دیدنش می ارزیده است. مخصوصاْ در این فضای دلتنگی و اندوهی که دارم...

دیشب مدام این ترانه تکرار شده است در اتاقم و تا صبح گوشش داده ام: تسکین دلم باش ای ماه/ تو که توی دل من جا داری/ ...

این بار صفحه زندگی روزمره اختصاص داشت به بحث آشغال. یعنی اینکه چرا با اینکه می دانیم نباید آشغال بریزیم، ولی می ریزیم. یا اینکه تولید روزافزون زباله چه تاثیری بر محیط زیست دارد. چطور می شود بیشتر از مواد قابل بازیافت استفاده کرد بجای این همه استفاده از پلاستیک و ... .

- تحلیل جامعه شناختی یک پرسش: چرا آشغال می‌ریزیم؟/ همه متهم هستیم : گزارش خودم از عادت زشت آشغال ریختن های خودمان یعنی ایرانی های عزیز!

ـ گفت‌وگو با مه‌لقا ملاح، موسس «جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست»/ زنان با تغییر روش زندگی شان جهان را نجات دهند : این هم مصاحبه ای است که با خانم ملاح، فعال محیط زیستی، انجام داده ام، و البته با اسم مستعار نوشته ام. پیشنهاد می کنم توصیه های او را درباره چگونگی استفاده بهتر و صرفه جویانه تر از مواد غیرقابل بازیافت و همچنین درست کردن کمپوست در خانه برای تبدیل خانگی زباله به کود، حتماْ بخوانید.

و در آخر این شما و این یادداشت فوق العاده آقای قاضیان با عنوان چندپهلو ی "فرهنگ آشغال".

از در دفتر خدمات مشترکین مخابرات می روم داخل. در مقابل متصدیان پاسخ گویی دفتر می ایستم. دارم با یکی از آنها حرف می زنم که بغل دستی اش که پسر جوانی است، می گوید: خانم حجابت رو رعایت کن. دست می برم طرف شالم و می بینم که تقریباْ افتاده بوده و متوجه اش نبوده ام.رویم را به طرفش بر نمی گردانم. قبض تلفن را می گیرم. می آیم بیرون. دارم نوک ناخن انگشت اشاره دست راستم را می جوم، شاید از لج دیکتاتوری گسترده ی نفس گیر، که مردی که از رو به رو می آید برای اینکه متلکی انداخته باشد می گوید:دستت رو بیار از دهنت بیرون. رد می شوم. پول تلفن را واریز می کنم. بر می گردم به مخابرات. باید بروم این بار به باجه ی همانی که تذکر داده بود. سرش شلوغ است. قبض پرداخت شده را می گیرم به سمتش، سرش را می آورد بالا. آرام می گوید اگر ناراحتتان کردم ببخشید. لابد منتظر است که چیزی بگویم تا توضیح دهد که اگر همچین تذکری نمی داد فلان طور و بهمان طور می شد. اما من هیچ چیزی نمی گویم. تنها شانه ام را می اندازم بالا و لبخندی می زنم انگار که بخواهم بگویم که چه اهمیتی دارد؟

می آیم در خیابان. گریه ام گرفته است از دیکتاتوری گسترده ی نفس گیر!

...ارسطو در اخلاق نیکوماخوس می گوید، در برخی موارد ... عفو وجود دارد، آن گاه که از فردی به دلیل شرایطی که هیچ کس تحمل نخواهد کرد، خطایی سر بزند...عفو فضای کوچکی است، روزنی است که دنیا در آن عقب می نشیند و آدم را به حال خود می گذارد...
(از قصه دریاچه بهشت، از مجموعه داستان نقشه هایت را بسوران، ترجمه مژده دقیقی عزیز)

می خواهم جوابت را بدهم. اما نمی خواهم فکر کنی که دارم استعاره و ایهام و ... به هم می بافم. می خواهم بدانی که این چیزی که می گویم کامل ترین جوابی است که برایت دارم. تو مثل عطر من هستی. ممکن است به طور واضح به آن یا موضوعی پیرامون آن فکر نکنم، اما باز هم بویش همه روز احاطه ام کرده است. "احاطه" را با خودت تکرار کن عزیزم.

از هفته گذشته دوشنبه ها صفحه ای در روزنامه دارم با عنوان "زندگی روزمره". قرار است آقای قاضیان هم هر هفته در همین صفحه یادداشتی در ستونی با نام "در حوالی زندگی" داشته باشد. دوشنبه ی گذشته که برای بار اول صفحه "زندگی روزمره" در آمد، گزارشی نوشتم درباره اینکه چرا مردم ما شاد نیستند که با تیتر "دولت هست، شادی نیست"، در صفحه منتشر شد. و یادداشت مثل همیشه پاکیزه و خوب آقای قاضیان هم در همین ارتباط با عنوان "سیاست شادی و زخم هایش" منتشر شد.

دوست یعنی کسی که با تو قدم می زند دو نصف شب در خیابان های برفی. یعنی کسی که صبح در کنارش از خواب بیدار می شوی، آنچنان آرام که او نپرد از خواب. کسی که خوابِ خواب است وقتی که تو ایستاده ای پشت پنجره و به شهر برفی نگاه می کنی.

شاید یکی از درخشان ترین صحنه های فیلم "مرا به یاد آور عشق من"، وقتی بود که زن و مرد فیلم که بعد از سال ها دوباره به هم رسیده اند از هم سوالی ساده را می پرسند. از هم می پرسند که "چه شد که از هم جدا شدند؟" و هیچ کدام جوابش را به یاد ندارند.
به نظرم آنقدر زمان مساله عجیبی است که آدم چشم باز می کند و می بیند حتی جدی ترین مسایل هم با گذشت زمان رنگ شان را از دست داده اند.

ناآرام است جهان
با من بخواب
كه در بيداريها خبري نيست
با من بخواب عزبزم
جهان جاي سرد و تاريكي است