مرغ مینا

ما بر لبه ایستاده ایم، بر لبه همه چیز. این چیزی است که مدت ها می شود که به آن رسیده ام. بر لبه خوشبختی، شادی، و حتی سلامت روان و یا بر لبه دموکراسی، امید به آینده ای بهتر برای این کشور، مشارکت سیاسی و اجتماعی و ... . بر لبه ایستادن، هیجان خودش را دارد، تو برای مثال در حالی که چشم انداز رو به رویت دشت وسیع جنبش های اجتماعی، بخصوص جنبش موفق و گسترده زنان است، می دانی اگر یک قدم جا به جا شوی، از پشت سقوط کرده ای در یک پرتگاه چهار هزار پایی سیاه که ملغمه ای است از احساس سرکوب، خستگی ها و ناامیدی های یک کشور. بخاطر همین هم فاصله بین سلامت روان داشتن تا نداشتن تا سقوط کردن حتی در خودآزاری های اغراق شده، یک قدم است.

پی نوشت: خوب نبودم آن موقع ها، الآن خوبم. شاید حتی بهتر از همیشه.